ENSTANTANE

Yol kenarına bırakılmış bir arabanın yanından geçiyordum. Bir kaza artığı. Gözüm kaportasından çökmüş tavanına, oradan da bitişiğindeki adam ve eline kaydı. Genç bir kargaya uzatıyordu. Kötürüm arabanın tepesinde kalmış, belli ki uçamıyor. Yanında bir kap su. Adam (genççeydi oysa) sabırla avcundaki yumuşatılmış ekmeği uzatıyor, hayvana konuşarak güvenini kazanmaya çalışıyordu. Karganın parlak, sabit gözü. Üçüncü denemesinde geri çekilmedi. Dördüncüde ekmeği bu merhametli insanın avcundan alacağını kestirerek yoluma devam ettim.

-MELİ -MALI

“Koşullarını bilemeyiz. Kimseyi eleştirmemeli!” dedi.

“O vakit eleştireni de eleştirmemeli” dedim.

*

Sabırsız olduğum için bana tahammül edemiyor, sabredemiyordu.

Ne farkı vardı benden?

Tepkiselliğine tepkisel isem benim ondan?

AÇI

Komşu çaya çağırdı.

Bizim verandadan ruhuma yağmur ormanı gibi gelen bahçemiz onun verandasından gözüme ne kadar da ufak, fukara göründü.

TOK KARNINA

Neden yemeden-içmeden bir araya gelemiyoruz?

Çaylar kahveler, çörekler börekler, yemekler, içki ve mezeler.

Elimiz ağzımızla bir şeylerle oyalanmak bizi çıplaklıktan mı koruyor?

Karşılıklı sunacağımız, alacağımız demlenmiş ya da taze veya keşfine birlikte çıkacağımız pek bir şeyimiz mi yok?

Varlıklarımız çok mu yoğun da biraz sulandırmak gerekiyor?

Yoksa çok mu yavan da tatlandırmak, çekilir kılmak damaktan, gırtlaktan geçiyor?